1

Баъд аз хазор сол

Ин барномаро имруз бо дилтангии бисёр дуруст кардам ва ашк мерехтам ба ин вазьи бесару тахи дунёи точики. Дунёи берамаки бе Лоик. 

… ادامه نوشته

0

Дехи Тиллойи

Шояд хануз хеле аз мо дар ёд дошта бошем ки он дехи тиллойи ки Мирсаид Миршакарро (агар иштибох накунам) аз он дар достони "Кишлоки тиллойи" худ мегуяд.  Дехе ки дарвоза надорад ва мардумонаш ба дархои куфл намезананд ва мехмондустанду бениёз. Ин Дех хам сабз аст ва хам фаровони бисёр дорад. Дехе ки ман дуст доштам онро дар зехни навчавони худам зинда кунам ва хар бор дехе дигар ва мутафовит месохтам барои худ ва дар он рох кадам мезадаму аз вокеяити атрофам пинхон мешудам. Ин чо дар Холланд, як дехи кадими аст ба номи Фолендам ки ман фирк кунам як намунаи хубе аз хамин деххои тиллоист. Ин чо хам гулу гулзор аст, хам гову гусфандони серу фарбех дорад ва осиёб пур орд асту гармову нармо ба андозаи хушии дили инсон. 
 
Киштихо дар рафту омаданд ва укёнус дарвоза надорад ва дех девор надорад ва рудхои нозук обхоисабзро ба магз магзи дех мерасонад шодоб мекунад. Ин дех гуйи гуруснае надорад ки ба дунбол кухои сафеду фарбех бидаванд ва пуст аз онхо бикананд. Ин дех ба андозаи озоди сели мургони дарёйи сафо дорад. Ин дех сарвате дорад гаронбахотар аз тилло ки осоиш ва оромиш мардумон аст. Ин дех дузд надорад ки дучархахои рахо шуда пушти дарро бо худ бибарад.
 
Ин дехро дар панч соли гузашта шояд панчох бор дидаам,  аммо дируз ба истилох бо чашмони "миллй" ба он нигаристам на бо чашми фарди худ ва ин хамаро дидам ки каблан надида будам. Вокеият ин аст аз замоне ик аввалин дурбини хирфаи барои худам харидаам атрофро бехтар мебинам. Аз нигохи дурбин мебинам ва ин ба ман кумак мекунад аввал ашё ва афродро хамон тавр ки хастанд бибинам ва баъд ба онхо бахо дихам. Чанд вакт аст ки ба ин хакикати талх пай бурдаам ва он хам ин аст ки вакте бо чашмони худ ба атроф нигох мекунам ё на хамаи чизро мебинам ва ё вакте хам бибинам аввал бадиву зишти диккатамро чалб мекунад. Аммо бо дурбин ангор атроф ва зиндаги ба чуз зебойи чизе надорад. Чун бо чашми касоне нигарам ки карор аст ин филмро бибинанд. 
Дурбинам чашми ман шуда ва вакте пушти дурбинам комат хам мекунам то ба тасвир бигирам хамаихасти зебо мешавад ва комат рост мекунад. Ин шахраки лаби укёнусро борхо дидаам аммо ин бор уро шабехи он дехи тиллойи дидам ки дар орзуи он хастем. Дар холе ки дех будани худро хифз карда тамоми маззияти шахр ва мудернисмро низ дар худ чой дода. 
Оё ин хамон шахре нест ки орзу доштам дар он зиндаги кунам? Агар хамин аст, пас 10 километр боорзухои худ фолиса дорам. Аммо ин аз он руёхоест ки хар чи наздиктар мешави дуртар меравад ва хеч гох ба он намераси. Орзуи ман зистан дар шахре чунин сабзу шодоб нест, балки чунин сабзу шодоб сохтани сарзамини модариам аст. Орзуе ки аз он хазорон километр дурам. 
Тамоми муддати тамошо ва филмбардори ба ин фикр мекардам ки холландиён обхои укёнусро ронданд ва хоки онро сохиб шуданд долу дарахт киштанд, мо хануз  наомухтем ки заминхои хушку сухтаамонро обёрй кунем? 
4

همسایه٫ دوست٫ همکار٫همدرد و همزبان من – کبری

این روزها که مهدی نیست بستگی بیشتری به کبری پیدا کردم. این زنی که هم دوست من است. همسایه من است که اصلا به خاطر او از آمستردام به شهرک کنار آن آمدیم. کبری همکار من و نیز همدرد من هم هست.
درد های جسمانی من و کبری به شباهت زیادی به هم دارند. شاید به خاطر این است که شبیه هم هستیم و یا شاید در شرایت مشترکی هستیم نمی دانم.
اما می دانم وقتی پای به آستانه اش می مانم خودرا در خانه خودمان احساس می کنم. نه خانه خودم. نه. بلکه خانه پدرو مادرم که درش برایم همیشه باز است.
این گونه درهای باز تنهای را شیرین تر می کند. لذت می برم از تنهایی و در زدن به در دوستی که یک پیاله چایش همیشه داغ است.
کبری بهترین اتفاق این پنج سال گذشته روزگار است برای من. 
حضورش تمام این خیابان دراز و بیگانه را گرم می کند و من می توانم بگویم که در پایان این خیابان خانه ماست و یا این خیابان ماست. این خیابانی که شاید یک دو نفرش هم نداند که من کی هستم و سمرقند کجاست.
اما کبری مهبان است آن قدر مهربان که بی مهری یک خیبان و یک مملکت را هم می تواند جبران بکند.
 کبری بختیاری است. همان قومی که در قدیم بکتری که بعدا باختریان می گفتند که  در آن سوی آمو دریا به سر می بردن و حالا از آن قوم همین بختیاری ها مانده اند که در ایران به سر می برند و هنوز نیز رسم و آداب قدیمی خودرا حفظ کرده اند. من تاجیک و در واقعا از سغدانی که قوم های بودند آن سوی آمودریا به سر می بردند و از باختریان که تیره موی و با چشمان درشت مشکی بودند جدا زندگی می کردند. سغدان چشمان سبز و پوست سفید و موی های بور داشتند که حالا در قطار کوه های زرفشان و کناره های سمرقند امروز باقی مانده اند.
حالا من و کبری بازماندهای این دو قدیمی ترین قوم پارسی در شمال هلند احساس نزدیکی  و خیشی می کنیم و هنوز نیز از قصه های کبری می فهمم که این دو قوم شبیه به هم زندگی می کنند. 
حالا من سغدی سمرقندی یکی مشغلیت هایم  این است که هر سر چند با کبری باختری تخمه آفتابگردان بشکنم و با دنیای بختیاری-هلندی  و چای سبز درمانبخش و لاغرکننده بخورم. 
هر بار که به تخت کنار میزش می نیشنم و به بالین های درازش تکیه می دهم خوب استراحت می کنم و وقتی برمی گردم خوب می خوبام. 
و همیشه یادم می آید که چه جشن های این جا داشتیم و چه تخت های این جا شکستیم.

این تصویر را شب یک می از روی میز کبری برداشتم. می خواستم حالت اصلش را نمایش بدهم و نوررا تغییر ندادم. در نتیجه تصویر شفاف نیست و حال و
 رنگ واقعی دارد.
با سپاس فراوان از کبری و دنیا برای در و دل باز و چشمان مهربانشان.
 
0

Рузе ки Холланд норинчи мешавад

     
   30  Апрел хар сол кишвари Холанд ранги норинчи ба худ мегирад. Мардум дар хиёбонхо ба раксу бози мепардозанд. Тамоми рудхонахо ва каналхои ин кишвар пур аз киштиву коик мешавад бо мардумони шодмон.
   Ин рузест ки Холланд мутахид мешавад ва чашн аз шаби кабл шуруъ мешавад то шаби рузи баъд идома пайдо мекунад. 
    Ин рузи тавалуди Биатрикс модари маликаи кунуни аст ки тачлили он хатто баъд аз марги у низ ба унвони нумоди милли идома пайдо кардааст. 
 
    Яке аз одатхои кадими ин мардум дар чашни ин руз ба киммати бисёр арзон фурухтани лавозими хона ба унвони хайр ба нодорони чомеа ва хамчунин берун рехтани восоили нолозим ва кадими аст. Хар чизе ки барои фуруш аз хона берун оварда мешавад дубора баргардонда намешавад ва поёни руз дар кучаву хиёбон васоили зиёде чо мемонад. Ин рузест ки хар сол ман бо гулдонхои зиёди маччони бармегардам ва дар тули сол ба онхо гул мекорам. 
Аммо берун рехтани васоили хуб ва хатто истифода нашуда касро ба ёди нодории кишвархои чахони саввум меандозад ва ба камкории созмонхои хайрия ки метавонанд бо интиколи ин хама ашьё ба он кишвархои ниёзманд теъдоди назарраси камбизоатиро метавонанд кохиш диханд. Коре ки то ба хол сурат нагирифта ва танхо ба унвони чашни як рузи миллии махдуд ба Холланд ва холландиён боки мондааст.
  

Ин кори видиоии ман аст аз рузи маликаи Холланд ки бо дустони худ ба яке аз махалхои кучак ва кадими рафта будем. Шахраки туристие бо номи Фолендам ки ман дах километр дуртар аз он дар хамсоягии он зиндаги мекунам. 
Бо диданихои Фолендам дар рузхои оянда шуморо ошно хохам кард.
0

Родиои мудерн веблог мехонад

Чанд бор магар пеш меояд ки бо дасту пойи гилолуд ва оби бинии равон аз борони бахори гурезон вориди хона шавед ва бибинед ки аз матрахтарин родиои байналмиллалии точики барои шумо нома навиштааст ва шуморо ташвик ба навиштан кардааст?

Кам пеш меояд ва ё хамин як бор иттифок меафтад ва бояд хамин фурсатро ба дурусти истифода бурд.
Родиое ки солхои зиёд шунидани он бароям  як дунё роз дошт ва чурм махсуб мешуд ва ба хамин хотир лаззате дошт гайри кобили тасвир. Родиое ки шунидани барномахояш дустони зиёдамро ба бозчуйиву бозпурсихои озордиханда ва тарсонандаи маъмурони амниятии Самарканд мекашонд. Родиое ки табу буд. Родиое ки дуру дастнорас буд. 
Аз он солхо гузашт ва мо точикони бурунмарзи ман охиста- охиста бо тарс ва эхтиёт худро ба он наздиктар эхсос кардем ва ё родио ба мо наздиктар шуд ва аз масоили мо мегуфт ё дигар… намедонам. 
Инро медонам ки борхо талошхои наздик шудан ба ин родио шикаст хурд ва дури доман пахн кард. Он вакт сомонахо рох андози шуд ва онхое ки аз шунидани садо дилсард буданд дигар метавонистанд бихонанд. Ва хондан моро начот дод  ва берасонагии моро таъмин кард ва кахру чахли моро фуру нишонд. 
Нома ва ё нашри барномахои родиойи хонандахои зиёде пайдо кард ва ман яке аз онхо будам ва хастам. 
Холо ин замон дарёфти номае аз родиои ба ин мухими маро ба ёди навчавониам овард. Вакте номае аз родиои махалии "Овози Самарканд" бароям омада буд ва ними махал нома ба даст дунболи ман мегаштанд. Ман дар як лахза аз як кудаки логари  рангпарида ба як инсони мухиме табдил шуда будам ки расона барояш нома навишта буд. 
Шояд хамин номаи устод Акбар Пирузи буд ки хати рузгори маро таъин кард ва ман ру ба расона овардам. Ва аз ин чост ки хуб мефахмам уи ру овардани расонахо ба афрод ояндасоз аст. 
Расонахо хатман инро медоданд аммо мутаасифона камтар аз ин кудрати худ истифода мекунанд. 
Аммо мехохам ба Сочида хонум ва гурухи хамкоронаш арзи сипос кунам аз ин бобат ки дар ман ин эхсоси кудакиамро дубора бедор карданд ва дарвокеъ пазируфтани онхо ба унвони як расонаи хирфаи веблогнавиштанро як дарача болотар мебарад. Мухимтар аз хама вакте так-таки веблогтависонро ташвик ба навиштан мекунанд ва барояшон дар сафхаи хирфайи худ фазо боз мекунанд. Онхоро барои видиоблогнависи хидоят мекунанд ва дар сохтани торихи фархангхои тоза як расонаи пешгом мешаванд. Ин кор ниру ва аз худгузаштагии зиёде метавалабад ва бардоштани масулияти ду се соати кории бештарро низ хамрох дорад.  
Вале родио Озоди гавхари веблогнависиро пай бурда ва ин хама захмати онро тахамул мекунад ва кадами аввалро мегузорад. Бояд аз ин часорати онхо кадрдони кард. 
Аммо асл веблог аст. Веблог аст ки аз зухури худ ва имконоти худ паёми равшан медихад. Майдон ба так-таки мо медихад ки расонаи хурд вале бо салика ва интизороти фарди мо ба мо дихад ва мо-и мухотабро бар мизи мурочиат кунанда биншонад ва ба мо калам ва микрофон дихад. Вагарна мо хам одреси имайли хамдигарро дорем ва хам шумораи тамосро то харфамонро ба тарафи дигар мустаким бирасонем. Аммо веблог нависи мавзуъхоро фароз ва пахно дода ва хама чизи кучаки рузгори кучаки моро ба як мавзуъи асосй табдил кардааст. 
Мухим ин аст ки родиои Озоди рисолати худро дарк мекунад ва веблогхоро ракиб намедонад ва дар рохи эчод кардани робитаи шафоф ва озод байни мухотаби худ пешгом аст. Коре ки шояд Би Би Си точики  дар натавонад анчом дихад. Бо хазору як далел ки якеаш надоштани ихтиёр аст.
Хушхолии ман аз ин бобат аст ки ман танхо нестам ва веблогнависони точик сол ба сол афзоиш пайдо мекунад ва табухо рахна пайдо мекунанду пораву жанда мешаванд. Бо кумаки расонахое бузург ва бо идахои бузург.
                 "Салом, дӯсти азиз!

Муддатест пайваста аз торнигори         Шумо дидан мекунем ва матолиби         онро бо шавқи зиёд мехонему гоҳе       сари онҳо баҳс мекунем. Хеле хуб       аст, ки Шумо бо ҳузур ва фаъолияти     хеш олами блоги тоҷикӣ ва ба ин           васила фазои иттилоотиро дар             шабакаи ҷаҳони интернет рангин           мекунед. Дар ин ҷода бароятон             устуворӣ ва комёбиҳо орзумандем.

Агар огаҳӣ доред, хуб, вагарна бо ин нома ба таваҷҷӯҳи Шумо мерасонем, ки дар торнамои Радиои Озодӣ гӯшаи “Блогистон” таъсис шудааст, ки беҳтарин матолиби блогнависонро ба забонҳои тоҷикӣ ва русӣ мунташир карда, дар муаррифии ин блогҳо ва афзоиши теъдоди хонандагони онҳо саҳм мегирад.

… ادامه نوشته

7

نیک و بد یک روز بی کاری

امروز شام نمی خورم. به یاد آن انکبودهای پیرکه تارهایشان را خراب کردم. احتمالا گرسنه اند و حتما دست به دعا بدی برای من باز کرده اند.
میوه می خورم به یاد آن گل های خفه شده خانگی که همه را بردم زیر درخت کاج باغچه گزاشتم و شوستم شان. شاداب شدند و هنوز هم که شب شده و تاریک در نور چراغ می بینم که لبخند می زنند. 
امید دارم دعا نیک این بیست و دو گلدان دعای بد چندین انکبود پیررا خنسا کنند.
اما آن توتفرنگی های وحشی که همه را از ریشه کندم و بیرون ریختم؟..
 از دکیتاتوری شان به تنگ آمده بودم. دیگر نمی توانستم که به خاطر این همه فصل ترو تازه اند و به باغچه رنگ تازه می دهند زورگویی شان را تحمول کنم. پورروی هم شده بودند. به هر رستنی بیچاره که می خواست از خاک  سر بیرون کند لگد می زند و یک دو روز هم نگذشته می دیدم که رنگ-زردو کوچک و بی حال می شدند.
به خود گفتم من که زورم به دیکتاتورهای کشورم نمی رسد اما به اینها که می رسد. دیکتاتوری هر کدام خورد و بزرگ رستنی یا انسانی همه غلط است و تا می شود باید با آن جنگید.
باغچه نفس عمیقی می کشد. واقعا احساس می کنم که بعد از سالهای زیاد که این توتفرنگی های همیشه سبز مثل پیراهن بر پوستش چسبیده بودند و حالا از عریانی لذت می برند.
احساس خوبی داشتم وقتی به نوشتن شروع کردم. اما حالا که به این جا رسیدم یاد آن صد دانه لاله افتادم که امروز متوجه شدم که از انتظاری پیر شده اند و گونه های شان پور از آژنگ.
0

فرشته های مرمری

امروز روز آرامی بود. در قبرستان محل گردش کردم دوربین به دست. دوربینی که دوست دارم همیشه به عنوان مزدیکبین از آن استفاده بکنم. به کوچکترین چیزهای پیش پا افتاده خیره شوم.
امروز اما به بالهای فرشته های مرمری خیره شدم. سکوت زیبای دارند. حالت زیبای دارند. 
وقتی تماشایم به پایان رسید متوجه شدم آواز می خوانم. در خلوط فرشته ها و ارواح سبزشده و آرمیده بلند- بلند آواز می خوانم وآرامشی در دلم ورم کرده بود.
و همواره از خود می پرسیدم:

این جا کجاست
چنین زیبا
با غمو اندوهو وداع
این جا کجاست
که چنین گل پوش است
استخان سبز زمان
این جا کجاست
که چنین سنگ بسته
 هنر
بر سینه سنگین بشر؟!
 
2

روحیه روستایی دولت آبادی را دوست دارم

Рухияи рустоии Давлатободиро дуст дорам

Махмуд Давлатободи нависандаи факиди эрони аст ки фикр кунам соли 2005 дар Ландан дида будамаш. Марде буд бисёр дилнишин ва хушсухбат. Худ ки нобига аст ва рафтору кирдори як нобигаро дорад.

Суханрони дошт дар чамъи дустони зиёди эрони мукими Ландан. Чамшеди Барзгар аз дустон ва хамкорони собикам мучри барнома буд ки худ аз шоир ва нависанда ва аз шогирдони устод Давлатободи аст. Аз тарики у буд ки баъд аз барнома фурсати дидор бо устод ба ман муяассар шуд.
Аз Самарканди буданам хушхол шуд ва гуфт ман аввалин Самаркандие хастам ки мебинад.
Ман хам аз рохат харф заданаш эхсоси рохати кардам ва гуфтам: Шумо танхо зохиран ба Максим Горкий шабохат доред ё корхоятон хам аз у тасир гирифта. Гуфт Горкий аз он классикхои рус аст ки у бисёр хонда ва дуст дорад, хатман ин алока тасирхое хам дошта дар корхояш.
Ин гуфтгуи муфассали Чамшеди Барзгарро дидам  ки барои Би Би Си форси анчом дода ва гуфтам хайф аст бо шумо дустон ба хам набинам.
Ин гуна устодони насри форси ангуштшморанд. Кадр бояд шинохт аз ин устод ва хуб бояд аз у омухт то фурсат аст.
محمود دولت آبادی نویسنده نامی ایرانی است که فکر کنم سال  ۲۰۰۵در لندن در یکی از شب های داستان خوانی اش با او آشنا شدم. مردی بود بسیار دلنشین و خوشبیان و خوشصدا. 

دولت آبادی نابغه است و نابغه وار رفتار می کند. سخنرانی که تمام دوستان زیاد ایرانی مقیم لندن دور اورا گرفته بودند، من هم.
اما از حضور جمشید برزگر دوست عزیزم استفاده کردم که مجری برنامه بود و خود از شاگردان استاد است بخواهم که مرا با استاد اشنا بکد. و از این راه فرصت بیشتر گفتگو با استادرا پیدا کرم.

 اولین جمله استاد یادم نخواهد رفت که گفت، من اولین سمرقندی ای هستم که می بیند.
من هم از این راحتی استاد شیردیل شدم و گفتم، شما تنها چهره تان شبیه مکسیم گارکی، نویسنده روس است یا کارهایتان هم به کارهای او شباهت دارد؟
خندید و جوانمردانه ترین پاسوخ را داد:
من هم مثل بسیاری از ایرانیان از کلاسکانی مثل گارکی زیاد آموختیم و کارهایشان را گفته و برگشته خواندیم که این علاقه نمی توانسته ا بی تاثر باشد.
قرار بود با هم گفتگو های زیادی داشته باشیم وقتی به آلمان دیدن پسرشان آمدند اما تا به حال دیگر این فرصت دیدار پیش میامد. نمی دانم تا به حال استاد سمرقندی دیگری را دیدند و از سمرقند و سمرقندیان پرسان شدند یا خیر…
به هر حال…

گفتنی زیادی ندارم به جوز این که از شما خواهش بکنم این گفتگو را ببینید و گوش بدهید. استادانی چون دولتآبادی در ادبیات فارسی انگشت شماراند و باید فرصت وجود آنهارا غنیمت بدانیم، قدر بشناسیم و از آنها خوب بیآموزیم.

همین.
 
 
3

وقتی زندگی را تنگ در آغوش می کشی

یک باغ کوچک پشت پنجره آن همه رفت وآمد های دوستان و رنگ های تمام فصل هارا در خودش حفظ کرده که هر سال بیشتر مرا به خود علاقمند می کند. این تصویر زمستانی این باغ کوچک من است و این هم تصویر بهاری امسال. 
زندگی را خوب و خوش با گرما و سرمایش تنگ به آغوش می گیرد. آموزنده است این باغ.
علاقه زیاد به گل ها دارم اما باید اقرار شوم که نام نه همه این گل های را که در باغچه پشت در می رویند بدانم. نام بعضی شان را شنیده ام خوانده ام اما تصویر شان را نمی شناسم. 
اگر می توانید با پیدا کردن نام های گل های که در ویدیو قبلی  می بینید کمک بکنید. نام ادبی و فارسی گل ها است منظرم.
ما تاجیکان نام های محلی گل هارا بیشتر حفظ کردیم و نام ادبی آنهارا فراموش کردیم و نسل جدید با گل و بلبل دیگر به آن شیوه قدیم اشنا نیستیم. 
اگر دوستان ایرانی و افغانم بتوانند در این راه به من یاری بکنند بسیار ممنون خواهم شد.
——–
Бахор омад, зи умрам боз як соли дигар бигзашт, 

Тамоми зиндаги охиста аз пеши назар бигзашт. 

Ба мисли гушту нокхун хамеша бо Ватан будам, 

Агарчи нисфи умри бехтаринам дар сафар бигзашт. 
Ватан, дар хар куjo омад ба сар форам х,авои ту, 
Ман аз он суи уqёнус бишнидам садои ту, 
Агарчи дар миён туфону мавч,и бах,рх,о буданд, 
Вале омад ба гуши ман садои рудх,ои ту. 
Ба ваqти бозгаштан чун расидам бар х,удудат ман, 
Зи сар то по шудам мафтуну шаидои намудат ман. 
Нишастам дар замини ту, паридам дар х,авои ту, 
Ба овози дурудат ман, ба ох,анги сурудат ман. 
Агарчи борх,о афтодам аз ёру диёрам дур, 
Ба саиёхи маро карданд гарчи дустон машх,ур, 
Вале ман дар хама jо, дар хама кунjу канори дах,р 
Хамеша бо Ватан будам, хамеша бо Ватан масрур. 
Мирзо Турсунзода 


0

از سیحون تا سیجان

 سر برنامه های تازه  ای را شروع کرده ام که روزهای دوشنبه از رادیو زمانه پخش خواهد شد. برنامه اجتماعی است و نگاهی خواهد داشت به مهم ترین اتفاقات کشور های که بین دو جفت رود قرار گرفته اند. رود های سیحون و جیحون در آسیای میانه و سیجان و جیحان در ترکیه امروزی که از دریای مدیترانه سرچشمه می گیرند.
 دوستان ایرانی که زاینده رود را دارند و حق دارند که با آن می بالند شاید با رود های سیحون و جیحون و یا همان "امودریا" و "سیردریا" که در این عکس تصویر آنهارا می بینید آشنایی نداشته باشند. این دو رودخانه که ما تاجیکان دریا می گویم دیگر به این پهنا و شادآبی نیستند و همراه با دریاچه آرال در حال خشک شدن اند. 

اما سرزمینی که دورو بر این دو رودحانه جای گرفته اند در تاریخ و فرهنگ ما فارسی زبانان جای گاه مهمی دارند.
این دو دریا مرزی بوده که در دو کنار آن لشکرکشی های زیادی روخ داده.

 یکی از این لشکرکشی ها بین کروش و ملکه تمیریس بود. ملیکه تمیریس به سرزمینی حاکیمیت داشت که حالا قزاقستان و قرقزستان نام دارد. قرقزستان از نام های قدیمی این محل است زنان شجاع ترکمن به آن صاحب بودند و نام آن حتا می تواند به تنهای گواه این باشد که اگر به فارسی ترجمه بکنیم می شود: سرزمین چهیل دختر.

و ما می دانیم که روایت های زیادی از چیلدختران وجود دارد که در بسیاری از تپه و کوه های آسیای میانه غار ها و شوخ های زیادی چیل-دختران نام دارند.

در کوهستان مادر بزرگ مت هم چهیل غاری وجود دارد با روایت چهیل دختران شجاع که بر مقابل غارت گران و لشکر عراب جنگیده اند و در این غار های غیب زده اند تا تعمه دشمنان نگردند.

خلاصه تاریخ ما کشور های همسایه به هم نزدیک بوده و کی می داند شیاد آینده ما نیز شبیه هم باشد.
اگر میل دارید از اتفاقات کنونی این سرزمین های کنده و دور شده ایران قدیم بدانید. شنوده سری برنامه های جدید -از سیحون تا سیحان– از رادیو زمانه باشید.
 

… ادامه نوشته

صفحه ها ... 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18