Rigestaan

9 مه

گل دسته ای ندارد گل دان قبر تو ای قهرمان روز های آزاد ما که من گاهی فراموشت می کنم.

می گوید با این عکسی که گزاشتی چه می خواهی بگوی. می خواستم از تارخ نه چندان دور یاداور بشوم همین. می گوید ترجه می دادی در دوران کامونیزم زندگانی می کردی یا کپیتلیزم؟ می گویم از هر چه ازم بیزارم. می گوید در کنج دلت اما نظر دیگری داری. می گویم تو از کنج دل من چه خبر داری. من در همه کنج گوشه و بالاو پایان قلبم خاطره هایم را دوست دارم و از هیچ سانیه آن بیزار یا شرم سار نیستم. حتا گاهی همچنان از آن که به کامساکال -گروه جوانان فدایی کامونست پیوستم افتخار می کنم. ختا به ان جوانانی که زمانی عاشیق بودم و امروز دوستشان ندارم هم افتخار دارم. هر چه گزشته من است افتخار دارم. اما آینده امرا طوری خواهم ساخت که هیچ شباهتی به گزشته ام نداشته باشد.
و شاید آخرین خواسته ام  از این دنیا قبل از مرگ داشتن یک شیشه شراب در تابوت خود باشد و یا شاید کوزه ای با عکس های معشوق هایم و یا سیگاری، چه می دانم، شاید دسته گلی باشد. نمی دانم. اما میدانم که از این دنیا با لبخند خواهم گزشت چن پدر بزرگ ام که آخرین درخواست اش یک شیشه شراب بود. این برنامه را  که امید دارم بشنوید تنها به خاطر پدر بزرگ ام ساخته ام. پدر بزگرم یک آدت بدی داشت: گزشته آدمان را به رخشان می کشید و می گفت انسان آن است که از گزشته خود دفا کند با کردار نیک امروزیش. و من با او موافقم.

pari Zangena

 می خوام برم کو شکار آهو

بعدا که با پری زنگنه صحبت کوتاهی داشتم، با شنیدن اسم سمرقند گفت: «خیلی دوست داشتم آن جاها کنسرتی داشته باشم». در واقع این یگانه جمله‌ای بود که پری زنگنه به من گفت. و من در جواب لال بودم.
به ما گفته بودند هیچ عکس و فیلمی از خانم زنگنه نگیریم و حتا خود خانم زنگنه هم قبل از 
موسیقی ایرانی نیز همین حالت را دارد. اگر بتوانم به انگلیسی بگویم: lack of visual style. دلتان بخواهد می‌توانيد بگوييد رقص. وقتی در صحنه يک پيانو هست و يک خواننده، شما هنوز فرقی بين آن و يک صحنه‌ی اروپايی نمی‌گذارید. اما اگر رقص به آن اضافه شود يا خواننده و نوازنده لباسی ایرانی پوشيده باشند، بلافاصله متمايز می‌شوند.
امیدوارم برخورنده نباشد این حرف‌های من. اما می‌دانم که دلیلِ این‌گونه شدن هنر ایرانی در چیست. به امید روزگار آزاد آزادگان هنر.
فایل صوتی برنامه‌ی موسیقی ملل را از اینجا بشنوید.