February 21, 2005
دانشگاه
دختری
سر صبح
با نگاه شاد
خواب های شیرین خویش را
به زبان می آرد
و جوانی
از فراز پنجره های تنگ خوابگاه
اوتومول های خوشرنگ سفیران خاریجی را
در خیابان های شهر خویش
می شمارد...
و سکوت
و سخن
و نسیهت
و پند
و آرزوهای گوم شده
در دود خوشبوی سیپند
و پنجره
و سرما
و همان اوستادی که هنگام درس
از ره مهر می گوید مودام
که سواد این روز ها
جاده ی سبزیست که
به سیاهت
برساند
کسرا.
به دانشجویان دانشگاه سمرقند می اندیشیدم و زمان دانشجویی خویش را به یاد می آوردم، وقتی خواستم چیزی بنویسم در این شکل به قلم آمد. احساس نستالجیک خویشرا نتوانستم پنهان کنم. در قریبی این حس میغ آمیخته ی پزمانی ودلتگی هم ضعف و هم زیب انسان است به نظرم.
February 17, 2005
February 14, 2005
February 10, 2005
Муйсафед шуди охир эй барф то саранчомам чунин диди...
این برف دومتریی که در ایران باریده است مرا به یاد شعر فروغ آورد که جنین شروع می شود:
موی سفید شدی آخر ای برف
تا سر انجامم جنین دیدی...