Rigestaan

لایق و افضل شاه در موسیقی ملل از رادیو زمانه

یادش به خیر باد، آن عشق کودکی
آن عشق گوم شده، چون شعر رودکی

برنامه موسیقی ملل را در این جا گوش کنید، اگر دوست دارید و وقتی برای فراغت

اگر از من بپرسید که خوش بخت ترین زن افغان کیست، بدون تردید می گویم: مهوش!

اگر از من بپرسید که خوش بخت ترین زن افغان کیست، بدون تردید می گویم: مهوش!

مهوش در مصاحبه ای می گوید:
"در یک جشن مدرسه آواز خواندیم و روز بعد، نتوانستم بخوابم. مردم از من ستایش کردند.احساس کردم که بسیار دوست دارم برای رادیو آواز خوانم. این اولین بار بود که دانستم عاشق همیشگی موسیقی هستم: هر چند این عشق برایم بدبختی های زیادی آورد در رابطه با خانواده و دوستانم، اما خوشبختانه عاشق جوانی شدم و این عشق به ازدواج انجامید و با پشتبانی و کمک این جوانمرد به اوج آروزی خود رسیدم."

برنامه ویژه مهوش را از رادیو زمانه گوش کنید. در این جا

9 مه

گل دسته ای ندارد گل دان قبر تو ای قهرمان روز های آزاد ما که من گاهی فراموشت می کنم.

می گوید با این عکسی که گزاشتی چه می خواهی بگوی. می خواستم از تارخ نه چندان دور یاداور بشوم همین. می گوید ترجه می دادی در دوران کامونیزم زندگانی می کردی یا کپیتلیزم؟ می گویم از هر چه ازم بیزارم. می گوید در کنج دلت اما نظر دیگری داری. می گویم تو از کنج دل من چه خبر داری. من در همه کنج گوشه و بالاو پایان قلبم خاطره هایم را دوست دارم و از هیچ سانیه آن بیزار یا شرم سار نیستم. حتا گاهی همچنان از آن که به کامساکال -گروه جوانان فدایی کامونست پیوستم افتخار می کنم. ختا به ان جوانانی که زمانی عاشیق بودم و امروز دوستشان ندارم هم افتخار دارم. هر چه گزشته من است افتخار دارم. اما آینده امرا طوری خواهم ساخت که هیچ شباهتی به گزشته ام نداشته باشد.
و شاید آخرین خواسته ام  از این دنیا قبل از مرگ داشتن یک شیشه شراب در تابوت خود باشد و یا شاید کوزه ای با عکس های معشوق هایم و یا سیگاری، چه می دانم، شاید دسته گلی باشد. نمی دانم. اما میدانم که از این دنیا با لبخند خواهم گزشت چن پدر بزرگ ام که آخرین درخواست اش یک شیشه شراب بود. این برنامه را  که امید دارم بشنوید تنها به خاطر پدر بزرگ ام ساخته ام. پدر بزگرم یک آدت بدی داشت: گزشته آدمان را به رخشان می کشید و می گفت انسان آن است که از گزشته خود دفا کند با کردار نیک امروزیش. و من با او موافقم.

pari Zangena

 می خوام برم کو شکار آهو

بعدا که با پری زنگنه صحبت کوتاهی داشتم، با شنیدن اسم سمرقند گفت: «خیلی دوست داشتم آن جاها کنسرتی داشته باشم». در واقع این یگانه جمله‌ای بود که پری زنگنه به من گفت. و من در جواب لال بودم.
به ما گفته بودند هیچ عکس و فیلمی از خانم زنگنه نگیریم و حتا خود خانم زنگنه هم قبل از 
موسیقی ایرانی نیز همین حالت را دارد. اگر بتوانم به انگلیسی بگویم: lack of visual style. دلتان بخواهد می‌توانيد بگوييد رقص. وقتی در صحنه يک پيانو هست و يک خواننده، شما هنوز فرقی بين آن و يک صحنه‌ی اروپايی نمی‌گذارید. اما اگر رقص به آن اضافه شود يا خواننده و نوازنده لباسی ایرانی پوشيده باشند، بلافاصله متمايز می‌شوند.
امیدوارم برخورنده نباشد این حرف‌های من. اما می‌دانم که دلیلِ این‌گونه شدن هنر ایرانی در چیست. به امید روزگار آزاد آزادگان هنر.
فایل صوتی برنامه‌ی موسیقی ملل را از اینجا بشنوید.

مرا ببوس، ترانه ای با 200 روايت

مرا ببوس، ترانه ای با 200 روايت
Besame Mucho

برنامه این هفته موسیقی ملل نگاهی دارد به سير تاريخی ترانه ای که گونه فارسی آن به نام «مرا ببوس» شهره عام و خاص است: بسه مه موچا. این برنامه را در این جا در سایت رادیو زمانه بشنوید.

ششمقام

سبک شش‌مقام سبکی نیست که جوان‌پسند و با ریتم تند باشد، اما از سبک‌های کهن مردم آسیای میانه است که از سده‌های میانه تا کنون وجود داشته است. اگر طرفدار این نوع موسیقی هستید این پیوند را باز کنید:آهنگ زمانه

من همیشه به هنرمندانی که در اوج شهرت جان باخته اند، عاشق بودم. به فروغ فرخزاد، به یسنین، الکساندر پوشکین، مرلین مونرو، الویس پريسلی، کرامت الله قربان و خیلی های دیگر.
برای شنیدن برنامه این جا را باز کنید

Radiozamaneh.com

Ба тамоми хамватанони азизам соли 2007-ро хуш бош мегуям. Ва худо соли ояндаро бароямон имконпазир сохад ки худ бо дастони худ бисозем ва демокросиро ламс кунем. Орзуи ман барои мардуми азизам ин аст, ки бас аст мунтазир мондан ки касе аз рох бирасад ва зиндагониямонро бароямон обод созад. Мо худ медонем, ки хушбахтии мо дар дастони худи мост. Хар сол аз соли гузашта бехтар аз рох расида ва мо худ дидаем, ки солхои сарфарозии мо мардуми точик наздик аст.
Ин дарахти соли навии родиои Замона аст, ки акси хамкорони азизамонро зери сояи он гузоштаем. Кош ин теъдод ба хазорчанд бирасад ва теъдоди точикон ва афгонхои Замона хам биафзояд.
дархостхои соли навии худро ба одреси ман ва ё родио бифиристед, ки барои шунавандагонамон хам пахш кунем.

Пируз ва сарбланд бошед!

                             -Hoe gaat het?

Guess what. I am learning Dutch, after all. As my English classes remain endless, I am on my Dutch track now. I haven’t promised any thing to myself or any body about these classes. So I don’t brake any promises, if I give up them some time in the future.
Today was the second class and on my way to the lesson ( it was late as usual) I was thinking: O, God, what did we have on the first one? That's way I Decided to have all my homework here in this corner, so I remember and follow my classes every time I pop in to my web. That is a bit of promise, though, but not actual one, any way.
-Hallo!
-Hallo!
-Hoe gaat het?
-Ook goet. Bedankt.
-Dag, tot ziens.
-Dag.***
-Alles goet?
-Ja, prima!
-Welterusten.
-Goeten acht.
Note: don't forget to pronounce -g- as -kh-. So good is khood! They love this sound here in Holland.

The best seller and well censored by the British government

                The best seller and well censored by the British government 
 
"Murder in Samarkand" by Craig Murray is now a best seller in Waterstones in London, says a friend of mine.
A friend, who bought this book for me and now he says he is interested in Tajik Uzbek relation. 
This book has to be read and contributed in that part of the world, where it belongs
to.
I am going to do my best no matter how busy I am these days. I have to do this for my own people, for myself.
 
There are much more talks and agruments going around this book, see at
www.craigmurray.co.uk

See what you can do for my people, dear reader. If not us, who else can do it?   

برای من مدانه یک تابلوی بزرگ زن زیبا بیست ساله است که برادرم بیست و پنج سال پیش در عوض دوچرخه کهنه خود خریده بود.

تمام زندگیمان شوده زمانه. از صبح تا شام این جایم. خوب است که یک قهوه خانه هم راه می افته و ما دیگر لازیم نداریم که به خانه هامان برویم. در واقیع این دفتر رادو زمانه بهشت ویب نویسهاست. هر چی قدر دلت خواست به ایمیلهات سر زن، وبلاگ بنویس و در اینترنت بچرخ. این اولین کاریست که من همه چیز اشرا دوست دارم، فعلا.  

That was the second day of our signal test for Radio Zamaneh.  Come to visit our Super Star and a perfectly arranged forbidden music and songs in Iran. A lot more to come. I have just finished my first program for Radio Zamaneh "pop music and song in Central Asia.That is a great fun so far. No one wants to go home after 12 hours of work. Well even more for some people.

Never thought of that Nikahang may look like Mehdi

And Mehdi may look like a camel
Never mind, I love camel, espesially the blue.

Interview with the Hero of Uzbekistan. Part 1
 
 Finally I found Craig Murray and he kindly gave me a very lengthy but amazing interview. The following is just the first part of it:
D: As far as I know, the book was supposed to be in bookstores on 1 June, but it was released a bit later. Do you know why?
CM: Yes. Unfortunately, the British Government kept issuing legal threats against the publisher and demanding the book not be published. That resulted in a very lengthy and expensive process of legal consultations before it could actually be released. *

* Darius is my tajik friend from Tajikistan and the writer of Thoughtland weblog. I was very proud of him when he left his comment saying that he could get hold of Craig Murray in my weblog. When I reached where it says that it was my teacher's grandson who was murdered in Samarkand, I closed the book and went to Samarkand in my thoughts. Samarkand is the happiest city in the World for me, but at the same time... Well, it is so easy to say the truth when you are abroad, when you are free as bird.

 It's been already three or four weeks as one of my friends after our conversation over the compaign against Uzbek governments pressure on journalist in London led by Craig Murray, he bought two copy of MURDER IN SAMARKAND, which was advertised on Craig Murray's weblog. My friend said he is not going to be in London on the time this book will be published and he gave me the pre-paid receipt, so I can collect them, from Waterstones, one copy for him and the other for me. This was his gift instead of a bunch of roses, as he said. That made me happier than roses could do.

Assistent in Waterstones appologized on behalf of the publisher and said that there were some delays and they still did not receave this book. She said she will give me a call when they get it. But my curious and unpatient soul did not let me to sit and wait for her call. Almost one or two times a week I drope into Waterstones and ask if the book was there. But allas...

I hope the book is not being censored or cut down of its politically sensetive parts. I am sure there is no such a freedom of speech in Europe if it relats international politics. Otherwise Craig Murray wouldn't loose his post as an only! outspoken and honest to his human and democratic dutys British Embassador In Uzbekistan, would he?
However, I am still waiting to hear some truth, some real analyses, some real veiws of my city, Samarkand, from first of all a foreigner and then a brave and not materialist politician as Craig Murray. If not I have to get him out for a cup of samarqandi tea as someone who cares about my people as I do...

Если женщина забудед о себе, весь мир забудед про неё

زن اگر از خود فراموش کند دنیا او را فراموش خواهد کرد

If woman forgets herself, whole wolrd will forget her

If woman forgets herself, whole world will forget her

زن اگر خودرا فراموش کند دنیا او را فراموش خواهد کرد

Если женщина забудед о себе, весь мир забудед про неё

  Sobirjon Yaqubov had been freed!

He was not guilty, but had to spend one year in prison. That is how it works to control Freedom and Free Speech in our country, Uzbekistan. Torture one, so it will scare the others and no one else will dare to go his way or follow him. 
That is how it was. Sobir had to spend one year in the darkness of Uzbek prisons. He was 21, when he was arrested. He is 22 now. 
I was one of them, who signed the petition, to free him. Now, I am one of them, who is thinking: did he get scared enough? Did he learn how to be quiet? Will he do what he was doing a year ago? Will he try to find an answer for that key question: WHY?
That is what I care about him now, when he is free.
Find more about this subject here.       
Or here