دو شعر اخیرت بسیار قدرتمند است. یکجوری هم مرا یاد سیلویا پلاث می اندازد.

شهزاده جان،

من نفهميدم. اين‌ها شعر بود یا برگردان واقعيت؟ ما سخت نگران احوال‌ات هستيم.

به‌ياد اين شعر افتادم:

قالی خانه‌امان سوراخ است.
مادرم مي‌گويد : قالی بی‌سوراخ ، قالی نيست!
خواهرم مدام نق می‌زند :
این تلويزيون هم که کانال ۳ نداره ؟
پدرم مي‌گويد: اگر بود ،حالا بی آرزو بودی؟
2 ماهی است که برادرم بی عينک به مدرسه می‌رود.
با خجالت مي‌گويد :دسته‌ی عينک‌ام شکسته !
مادر مي‌گويد : بگو لنز زدی...!
برادرم رو به‌من می‌کند و با زخم زبانی چندباره مي‌گويد:
هی! تو هم حرفی بگو تا جوابی بگيری!
«حق»؛ فقط «داد» نيست.
بياييد به يک‌ديگر حق بدهيم.

Oh dear, be assured
That anyone’s endured
Miscarriage of a dream

Since dreams are not secured
It always could occur
Through shroud of reddish steam

But come out of my guesses
As you have done confessing
In this courageous stream

And tell us what is pressing
And save us from professing
Or shall we further deem?