اولین کارت شب یلدا هم رسید

ما تاجیکان شب یلدارا کمی فراموش کرده یم، یا درست ترش آنرا با شب سال نو آمیخته یم. نمی دانم که این هم از سیستم سیاست روس باشد یا تنبلی مردم. اما مهم این است که دیگر هیچ کسی از نسل جوان این روز را به عنوان عيد نمی شناسد. مادر بزرگ که درگزشت ما نیز هم شب یلدارا از دست دادیم و هم قصه هایش را. یاد صندلی (يا همان کرسی به قول ايرانی ها) مادر بزرگ به خیر، که زیرش قوری آتش می گزاشت و ما کودکان پای هاپاهامان را زیر آن دراز می کردیم و به دیوار تکیه میدادیم و مادر بزرگ شروع می کرد: یکی بود یکی نیود، زیر گنبد گبود پیرزنی بود... و ما می دانستیم که آن پیرزن خود او بود. یا شاید حالا فهمیده ام که او بود با او خود شبیه قهرمان های قصه هایش شده بود. بگزریم، مهم این که ما کودکان کاملا فراموش می کردیم که بیرون برف و سرما با هم می جنگند. حالا که زمستان بی برف می آید و بهار بی باران، مردم آسیا میانه بسیاری از رسم های سنت قدیمی خود را از دست داده اند. شب یلدا نیز یکی از آن هاست. از حامد سپاس گزارم که این حس غریب را در من بیدار گرد. من که حدود سه ماه است برنامه های شب یلدای رادیو را صدابرداری می کنم این احساس شب یلدارا تازه امروز با این عکس پیدا کردم.

شب یلدا فرخونده باد. و جای همه دوستان خالیست این جا دور درخت کاج سال نو ما.