خنده هایت چون فواره میزند بیرون
و من دوباره دل به زندگانی می بندم.
بهار من تا دیر مرو
دلم از پایز بیزار است.
گل های نرگیس شکفنده اند در سه گوشه ای خانه و من دسترسی دارم به بوس های بسیار از گونه های بهار.
دامان زمستان اما از میان دندان های دریچه پیداست. بیا نادیده گیریم. بیا از همه فصل های خدا لذت ببریم.
ایستر /Easter / یعنی عید پاک، یعنی امروز
قربان یعنی دایی من، مردی عزیز و دل سوز.
خواهر امشب نوشته: قلب دایی جان بی قفس شد،
چشم به راه نباش، مادر از ده نمی رود بیرون.
اگر می توانی تو بیا
که خاک وطن دوباره مقدس شد.
Имруз дунболи сойтхои интернетии точики мегаштам, то дилтангии худро бартараф созам. Бо чандин сойтхои чадиде ру ба ру шудам, ки маро ба ояндайи пурбори забон ва дунёйи точики дар фазойи интернет хушбин ва хушхол намуд. Ба хусус чавонони точик, шеваи гуфтор ва рафтори онон аз зуд ва аз дунёи худ ба ман як эхсоси сарбаланди медод. 
Ба ин нукта бештар таваччух намудам, ки 5 соли пеш вазъро комилан баръакси он медидам. Ин ки чавонписарони точик дар алока бо интернет ва озодии баён бисёр фаъолтар аз духтарон шудаанд.
Далели он низ шояд ба дарачаи сафархои чавонон ба хорич аст, ки назар ба духтарони точик бештар аст. Чахонбини ва дури аз ватан аст, ки бастагии онхоро ба интернет ва офаридани сойтхои дастчамъи ру оварондааст.
Чавонони худшинос 
Чавонони худшинос унвони сойти гурухе аз чавонони точик аз Точикистон аст, ки ман ба шеваи баёни онхо ва бархурдии онон бо чахони берун ва омезиши ин ду дунёи аз хам мутафовит бештар лаззат бурдам.
Ин чавонон шояд зери 30 син дошта бошанд, аммо тачрубахо ва дидахои онон мухталиф ва чахонбини ва дунёгардии онон густардатар аз насли каблии онон аст, ки ин дар навиштахо, дар аксхо ва дар ибрози онон пайдост.
Гарчанд забони шево ва тамизи точикии надоранд, аммо хуш ва натоичи бардоштахояшон чубронгари ин заъфи онон шудааст. Онон комилан омодаи такондодан ва дигаргун сохтани чомеъаи бастаи шудаанд.
Анчуманхои точикони парешон 
Насли миёнсоли точик низ дур аз ин имконоти интернети намондаанд. Аммо шеваи бархурди онон аз чавонон фарк дорад, яъне хамон идомаи кор ва назар ва баёнест, ки кабл доштаанд.
Яъне бунёди анчумане ва гурухе ва максадхои сарунукаш нопайдо. Бахсу баёни сиёсате, ки хеч гох дасташон ба домони он низ нахохад расид.
Росташ, дили одам аз ин гуна сайтхои ба кавли инглисихо «олд фашен» гирифта мешавад. Аз ин гуна сафхахои зиёде ки аз дилгиркунандатарин китобхои марксисти ва ё ленинисм мемонад, ки дар замони худ хубу хондани будаанд, аммо холо бояд чузъи торихи гузашта бошанд.
Баъзехо аз интернет ба унвони дафтари кори истифода мекунанд, ки албатта ин хам дуруст ва хуб аст. Аммо касонеанд, ки аз тарики хариду фуруш менасоянд. Аммо барои як равшанфикр, ба хусус барои равшанфикри токчик интернет нашриётест, ки хануз ба он дастраси надорад.
Тарс ва худсонсуркунии нохудогох
Мутаассифона мо точикон аз фазои интернет дакикан ба хамон усул ва суннати рузноманависии худ истифода мебарем. Ин рафтор ба мо хамон дарк ва хамон одатхои дар хуну магзамон чойгиршударо дубора ба хонанда мунтакил мекунад. Мо хануз тарс дорем аз озоди ва озодии баён.
Агар тарс надорем, пас хуш ва зехнияти омода барои чахони чадиди пас аз сусиёлистиро надорем. Ин харфи сахтест, аммо бояд бинависам. Чун шояд худи ман низ ниёз ба ин харфхо дошта бошам, ки гарду хоки кухнаи худро бирезам ва соф ва бегубор гардам.
Ин чо нукта намегузорам, аммо кутох мекунам.
Бештар аз хама сафхаи мушкилоти рузи ин чавонон худогох буд, ки маро бо ин чавонон якдил ва низдик намуд. Мавзуъе мухимтар аз ин акс холо дар чомеъаи мо нест. Мо бояд ба чойи телефонхои хамрох ки ду се дафъа аз доштани як хочатхонайи бо стандант гаронтар хастанд ва обруйе низ ба одам намеоранд, як дастшуйи кобили кабулро дар хонахои худ дошта бошем. Мо точикон магар мехмондусттарин мардуми дунё нестем. Пас чаро мехмони худро бо буйи ганд мехмондори кунем. Ба кавли хохарам, ки бо шухи ва масхара мегуфт, ба чойи ширинии баъд аз шом биошомем. Сахт харф мезанам, на. Мавзуъ чунин аст.
Аз ин пас бояд бепарда ва бепарво аз мушкилоти худ харф занем, чун ин чавонон худшинос бошем ва худро дуруст бибинем ва дуруст бахо дихем. Мушкили мо дар худи мост, на дар сиёсат. Сиёсат бидуни хазина ба дарде намехурад. Сарвати мо дар худогохии ва бедории вокеъии равшанфикрони мост. Ки фикр мекунанд бедоранд, аммо бедорияшон камтар аз бехуши ва ё бегонаги нест.
حالا دیگر یولدوز عثمانوا را تمام دوستداران موسیقیی پاپ شرق از طریق آمازان دات کام در دسترس دارند و اورا و هونر اورا دوست دارند. یولدوز را جسارتش زنده و سربلند نگه داشت. وگرنه چون او زنان بسیار هونرمند در آسیای میانه زیاد بودند. یولدوز در طیی بیست - بیست و پنج سال خود را پیدا کرد. وی یک دوختری بود از ولایت فرغانه و یا نمنگان، دروست در یاد ندارم، اما از یکی از این گوشه های مذهبیی اوزبکیستان خودرا به پایتخت رساند. در تاشکند دانشجو بود که عاشیق شد و ترک دیار و درس نمود تا با معشوق خود ازدواج کند.
قصه ای او از این جايی که او از پس عشق می رود، شروع شد. وی باز هم از پس عشق رفت، اما سال بعد او عاشق شعرو سرود بود نه خانه تنگ شوهر.
یولدوز مثل همه ی هنرمندان در جهان سوم ما بسیار گرفتاری ها داشته است و بسیار قربانی ها کرده است، تا با هونر خود صادیق باشد.
او بود که بیشتر از همه تلاش کرد و از نام نیک خود، از دیدار عزیزان خود، دست کشید تا با خود باشد. هر چی داشت از دست داد، اما موفقیت مدام او در طیی این سالها هر چی از دست داده بود به او پس گرداند، حتا فرزند یگانه اشرا.
حالا او دوباره با البوم جدید خود که همه عبارت از سرودهای تاجیکی ست و او با همان لهجه ی اوزبکیی خود سوروده است، با همان صدایی غریب و دردناکش گاهی سوزانتر از نی میشود، در میدان هنر صدا می دهد.
من اینرا آغاز همکاریی فرهنگی بین تاجکان و اوزبکان میدانم.
در این باره در برنامه تفریحیی بی بی سیی تاجیکی بشنوید.
یره هام به نره ام نغز شوم با می رم!
برای درک این جمله کس باید در کوهستان سمرقند به دنیا آمده باشد. حالا چون این جا آورده ام، باید توضیح دهم: یره، با تشدید یعنی، زخم، یعنی زخم هایم، به نره ام، یعنی تا به گردنم، یعنی بسیار، نغز شوم، یعنی که شفا یابم و با می رم، یعنی باز خواهم رفت:زخم هام تا گردن ام هم مرا بگیرد خوب که شدم باز می روم. به اصطلاح دیگر، توبه ای من ارزشی ندارد.
این مثل به دنبال یک قصه مردی آمده است که همیشه از چشم بد به زنان مردم داشته است و همیشه از دیوار های زنان خوشگل بالا می رفته است و همیشه نیز دستگیر می شوده و تا تمام بدنش از زخم پوشیده نشود رها نمی شوده. اما هر دفعه توبه می کرده که دیگر از این کار نمی کند. ولی زیر لب این مثل را تکرار می کرده است: یره هام به نرم نغز شوم با میرم.
این مثل را از مادربزرگم شنیده ام و هیچ وقت یادم نرفته است و تنها منم که همیشه این را به زبان آورده ام، دیگران حتا زمان زندگانیی مادربزرگ نیز از این روایت و مثل یادشان رفته بود. حالا که بیست سال گذشته است و من هزاران کلومتر دور از گوهستان سمرقندم این مثل را ماهی یک بار به زبان نیارم، گویا چیزی را گوم کرده ام.
همیشه هم آنرا در مورد سگار کشیی خویش و ترک سگار و قول های کوچکی که به خود می دهم به کار می برم. اما این دفعه آن را در مورد پارانویه به کار می برم. پارانویه خودم از باد و سرماخورده گی.
امروز آفتاب تابانی بود که مرا از خانه بیرون کشید. با دو سی سرفه و عطسه با ترس رفتم بیرون و چند دقیقه پس خودرا بیدون شالگردن دیدم و حتا سیگاری در دست دیدم. منی که دو هفته نه شالگردنمرا از گردن رها کرده بودم و نه سیگاری به لب برده بودم.
برای همین می گویم که یره هام به نره ام نغز شوم با میرم! تو چی صابیر جان*؟!
* صابیر یعقوبوف، خبرنگار اوزبک را می گویم، که تازه از زندان یکساله رها شد، که با جرم پشت بانی از حقوق مسلمانان آزادفکر اوزبک دستگیر شده بود.
از سال نو مسیحی تا نوروز خودمان خاموش بودم. یا به قول یک دوست نوجوانم، دچار طلسم - Writers block بدتر از همه، دو هفته پیش در یکی از سفرهای کوچک داخل کشوری سرما خوردم. بسیار شدید. از آن پس از هر چیزی که با باد و سرما مربوط است می ترسم. به قول سردبیر مجله سمرقند، دچار پارانویه شده ام. پارانویه ی جسمانی البته. اما روحم نیز بیتاثیر نمانده است. فعلا همه چیزرا کنار گذاشته ام از پارانویه فکر می کنم و شاید چیزی نیز نوشتم، بلاخره! سرو نوگش را که پیدا کردم شروع می کنم.
در این میان که من با خود و سرما دست و پنجه نرم میکردم دوستان زیادی تبریکات نوروزی فرستاده اند. نوروز باصفایشان را تبریک می گویم.
زود بر می گردم اگر سرما دیگری در راه نباشد. حسابی گرفتار پارانویه شوده ام. هیچ وقت به این کلمه این قدر جدی نیندیشیده بودم. به سرمای خوردن نیز. تا در میدان واقیعی شان قرار نگرفتم. تلاش کنید سرما نخورید، اگر خوردید آسان نگیریدش. از عطسه شروع می شود، می دانیم، اما نمیدانیم که به چی به پایان می رسد... تا بعد، پاینده باشید.