نظرها هیچ وقت بی اثر نمیمانند

چند روزیست که دل به فارسی نویشتن دارم و هر چی بیشتر مینویسم همان قدر بیشتر به آن انس میگیرم، اشتباهاتم را خود پیدا میکنم، دوستان میگویند و همین گونه کم کم به راه میوفتم. نویشتن به الفبای عربی برایم لذت میبخشد، مثل خواندن یک رومانی بلند و شوقاور، که هیچ وقت به آخر نمیرسد و مجبور کنار میگذاری تا به دیگر کارهای خود برسی، تا این که باز دوباره به کنارش بنشینی.

نویشتن به خط فارسی برایم یک سرگرمیی شوده است که دل را هم گرم میکند. و همچونین نظرات. چیزی که مرا سرد و  بیباک به آنها نگریستن مهال است. همیشه نظرات دیگرانرا موعتبر دانسته ام. مثل نقد، که در رشد اینسان بسیار مهم است.

یکی از دوستان در پای مطلب قبلی درخواست کرده اند که پنگلیش بنویسم تا بیشتر کسان بتوانند  نویشته هایمرا بخوانند. من از پی آن نیستم که همه نویشته هایمرا بخوانند. نویشتنیی به آن پهنای ندارم، فعلا ندارم. حالا فقت در پی آموزیشم. کمی انگلیسی و کمی هم فارسی. فکر میکنم که ما تاجکان در زبان آموزی استعداد فوق الآدهی داریم. تقریبا 80%  مردوم ما سه زبانرا فرا گریفته هستند. اما باز که میداند. شاید در آموزیش حط فارسی کندزهنی داشته باشیم.

اما هر چی هست برای به هم آوردن ما همفرهنگان همین فارسی خوب است و بعدا سرلیک. ما خط فارسی بخوانیم و شما هم کمی با لهجه مایان عادت کنید، بقیه با تدریج به چا خواهد افتاد. روزی زمانی میرسد و میبینیم که هم لعل به دست آمده است و هم یار نرنجیده است.

 خوب حالا باید منتظیر بمانم تا کمی استراهت کنم و شروع کنم به غلتچینیی نویشته هایم. آموزیش بی زحمت نیست. در متن سرلیک امیدوارم که  به ختا ی املای راه نداده باشم. در سمت راست صفحه که میبینید چیزهای نویشته شوده است،  همین حرفهاست و همین بحث قدیم. سلامت باشید.