وقتی سر مناره ها را می بريدند
من در باغ بزرگ بودم
Вакте сари манорхоро мебуриданд,
Ман дар боги зогон будам
ва гушти хом мехуpдам
Гунбади мерехтанд ба замин
Бинохо кур мешуданд чашм бар осмон
Зогхо хамон ба чо мемонданд
Ман факат сабза доштанд дар хобгохи хеш
Хобам аруси зогони сиёхи шаб буд
Ва хеч субхи ин карн
Офтобро нашинохт.
وقتی سر مناره ها را می بريدند
من در باغ بزرگ بودم
و گوشت خام می خوردم
گنبدها می ريختند به زمين
بناها کور می شدند چشم بر آسمان
زاغ ها همان به جا می ماندند
من فقط سبزه داشتم در خوابگاه خويش
خوابم عروس زاغان سياهی شب بود
و هيچ صبح اين قرن
آفتاب را نشناخت