کتاب برای تاجیکان سمرقند

دوستان سمرقند، از نوشته های امید وار کننده و گرم شما صد امید من هزار شد.
آنانی که دوست دارند برای تاجیکان سمرقند کتابی از طریق پوست بفرستند لطف کنند به ایمیل شخصی من بنویسند:
nshahzoda@gmail.com

آدرسی در سمرقند خواهم داد که می توانند به آن بفرستند، تا ببینیم این راه جواب خواهد داد یا نه.
تا زمانی که من در سمرقند بودم، مجله بخارای علی دهباشی همیشه بدون مشکلی دست رس من می شد.
هنوز نیز تنها ادبیاتی که از ایران و یا دیگر کشور های فارسی زبان به دست تاجیکان سمرقند می رسد همین مجله بخارا است با پشتکار و محبت علی دهباشی که من به عشق او نسبت به سمرقند وبخارا ایمان آورده ام.
عباس معروفی نیز با دست دوستان مقیم آلمان چند نسخه  از نوشته های ماندگار خود و نویسندگان دیگر ایرانی را روانه کرده اند
همین طور رایزن فرهنگی آن وقت سفارت ایران در تاشکند آقای خدایار نیز مارا با لطف خود اه اشعار و ادبیات معاصر ایران بیشتر آشنا کرد.

این تعداد می تواند بیشتر باشد که در راه زنده نگه داشتن زبان پارسی در سمرقند و بخارا عملی و تاثیرگزار باشند.

صد سپاس،
شهزاده سمرقندی

وقتی فارسی می نویسم

Ба веблогнависони точик

Дигар  ехсос танхои  намекунам, вакте дари веблоги худро боз мекунам медонам ки чанд тан аз хамватанони азиз хам хонандаи онанд. Харчанд гохе нигарон мешавам гохе накунад хати форси (араби) барояшон мушкил бошад. Вале медонам ки нихоятан хамаи мо форсизабонон бояд ба иттиходи каблии худ бирасем ва хати муштарак рохи аслии он аст.

Аз ин ки чанд веблоги точики хам чадидан ба рох афтода ва мураттаб аз рузгор ва чомеаи худ менависанд бисёр хушхолам. Хушхолона навштахоятонро мехонам. Муштокона мехонам.

Мохи ноябри соли 2003 буд, вакте ба веблогнависи шуруъ кардам. Замоне буд, ки тоза ба хорич омада будам ва дилам пур буд аз навиштан. Ошикона менавиштам. Бекаророна менавиштам вале хеч паёме аз хамватане дарёфт намешуд. Аз навиштан барои хонандаи нопайдо ба танг меомадам ва веблогро ба майдони дарс табдил кардам. Дарси навиштар ба хати форси.

Бояд икрор шавам ки дар айни хол бо сахти ба хати кирили менависам ва мумкин аст бо иштибохоти зиёде ин навиштаро ба поён расонам. Шумо ки маро мешиносед аз иштибох кардан боке надорам. Бокам аз ин аст ки манзури худро норавшан баён кунам.

Дар фурсати бештар пайванди веблогхои точикиро канори сафхаи худ чой хохам дод.  Беш аз хама ба Каюмарси азиз сипос ки бо дусти самимонааш маро ба чавонони точик ва дунёи онон дар Точикистон огох мекунад. 

Точикони Точикистон аз точикони дигар кишвархои точикзабон пешрафтатар шудаанд ва чунин хам бояд бошад. Чун замони азизи худро барои бахсу талошхои бенатичае сарф намекунанд, чунон ки дар кишвархои дигар точикон бо муборизахои ошкору ноошкор барои хифзи хуввият ва забони модарии худ  дасту панча нарм мекунанд. Ба хусус точикони Самарканд ва Бухоро, ин ду хоки азиз ки барои тактакашон дилам меларзад. Точиконе ки аз соддатарин хаки худ махруманд ва рузномае хонданбоб ба забони модарии худ надоранд.

Ин рузхо хушбинам ба оянда. Ин рузхо дилам аз пешрафти чавонони Точикистон меболад. Меболад аз ин ки дасташон барои интихоб боз аст. Метавонанд то хадди имкон ба хостахои худ бирасанд.

Солхои 2002 ва 2003 вакте дар интернет дунболи калимаи точикие мегаштам рохам танхо ба чанд расонаи хоричи боз мешуд, ки бисёр ехтиётеорона ва хатто сатхй дар ин ва он мавзуъе марбут ба точикон менавиштанд. Холо дар сафхаи чустучуи google.com метавонам сар аз веблоги шумо хамватанони азиз сар дарбиёрам ва бо шавк хамаи навиштахоятонро бихонам.

Кош замоне бирасад ки нависандагони азизамон ки мутаасифона ва гайри кобили пазириш аз замон ва чавонон акаб мондаанд, худро ба руз кунанд ва мухочирони точикзабон навиштахои тозаи онхоро руи интернет бихонанд.

Замонхои ширине буд дар рузгори мо точикон, ки насли бузургсол метавонистанд ба мо кудакон ва чавонон рохнамойи кунанд ва хатто кахрамонхое буданд ва сарчашмаи тачруба ва омузиш. Мутаасифона инро дигар ехсос намекунам. Чи гуна шуд ки нависандагони мо акабнишинй карданд худ бахсест ки солхо зехни маро ба худ машгул доштааст.

Чавонони азизи точик кош ба умки ин фочеа бирасанд ва даст аз фикри кормандй бардоранд ва ба фикри таквияти худ бошанд, ки фардои мо сахттар аз фардои насли гузашта хохад буд.

Насли мо ояндаи мутафовите хохад дошт. Он чунон метафовит ки хона хохем харид ва дар ихтиёри бехонагон хохем гузошт ва мумкин аст ки хатто канори падарон ва модарони худ хок нашавем.

Аммо ояндаи мо муфидтар хохад буд. Мо дигар наметавонем хеч касеро дар поёни номувафаки худ гунахкор донем, чун дасти мо барои интихоб бозтар аз насли каблй аст.

Интихоби шуморо, ки бебокона аз харфи дили хеш менависед, тахсин мекунам.

گناه: پیشرفت، جزا: به شیوه قدیم

  هر بار که در اخبار روز می خوانم زن فعالی را به چند ضربه شلاق محکوم کردند به یاد دوران کودکی ام می افتم که همسایه زنباز و عقبمانده مان دخترش را به خاطر لب هایش را سرخ کردن و یا با ما دوستانش  به جشن های شب نیشینی رفتن شلاق می زد و با صدای دیوانه وار فریاد می زد که  بار دیگر از این کارهای بد نکند.

پدر من همیشه به داد آن دختر همسایه می رسید. اما انگار این روزها پدر آن دوست بیچاره ام سرور دادگستری تهران شده باشد که فکر می کند زنان را با شلاق می شود ترساند و در کنج خانه نشاند.

کتاب های غیر بهداشتی من

یاوه های بهاری من

نوروز هم گذشت. بدون هیچ تغیرات و دیگرگونی در من و در روزگار هر روزه ام. چر،ا یک تازه گی به روزگارم افروزه شد. اعتیاد به شطرنج.
ولی چرا این همه انتظار تغیرات هستم و چرا تغیرات و یا تازه گی این قدر برایم مهم است نمی دانم.
انگار از استادن می ترسم. ترس شاید درست ترین کلمه باشد. بله می ترسم از این که همینی که هستم بمانم. هرچند می دانم که چنان نماند وچنین نیزنخواهد ماند.
این روزها احساس می کنم که بعضی جای ها خودم را به اصطلاح دوستان" بچپانم". این حس را دوست ندارم  و این حس باعث شده که خودرا کنار بکشم. بیخودی و بیدلیل کنار بکشم. از ترس این که ناخوسته نباشم.
چند وقت است که نمی نویسم. چون می ترسم این همه ترس خودرا آشکار کنم و حق هم داشتم حالا که خودتان می بینید. ولی بگذارید بنویسم تا سبک شوم. دراین روز روزگار که افرادی مثل خیرت ویلدرز از آزادی بیان سواستفاده می کنند، من چرا استفاده نکنم.
فکر کنم از همین روی راست حرف زدنم است که به این روز افتاده ام. یا راست حرف می زنم و یا نمی زنم.
از سکوت بیزارم. از بی حرفی بیزارم. اما بعضی اوقات سکوت را ترجه می دهم. بعضی اوقات ترجه می دهم آن کسی باشم که از انتظار می رود. ولی از روی سازش است نه ضعف.
این روزها خیلی تلاش کردم که از این فکرها بیایم بیرون و خودرا با فیلم دیدن سرگرم کردم. از پرسپالیس تا 27 لباس و " فتنه" و سنتوری. از همه این فیلم ها چیز های آموختم. چیزهای که قبلا می دانستم ولی فراموش کرده بودم.
به خصوص از فیلم فتنه. چون خیلی از مسلمانانی را دیده ام که از دین و اسلام با کراهت حرف می زدند وتا این فیلم روی انترنت آمد به مدافعان دین اسلام تبدیل شدند. درست است چون این جا باید از خود در مقیاس و حد گسترده تری حمایت می کردند.
احساس می کنم این روزها ایمانم در خطر است. ایمان کوچک اما مهم. فرهنگ و وطتنی که تنها به سیم های تلفان و پنجره گوگول چت محدود شده. ایمانی که در گوشه قلب خودم زندان شده.ایمانی که احساس می کنم تنها به درد خودم می خورد.
با منیژه صحبت می کردم خواننده تاجیک. می گفت همه ترانه هایش را دوست دارد.. می گفت همه کارهایش را با عشق و دلبستگی انجام می دهد.
این جواب را باراول می شنیدم به مثل مادری خرف می زد که از فرزندان خود می گوید. هنوز از گوگوش با محبت و مهر حرف می زند.
در حالی که من این حسرا از دست داده ام. نمی دانم چرا دیگر شگفتزده نمی شوم. به شوق و زوق نمی افتم. و حتا بهار هم هیچ  نفوذی در من نداشت.
تمام تلاشم به جای های گمنامی بسته است. به جای های که حتا برایشان اسم ندارم.
این حس گنگ را دوران نوجوانی داشتم. وقتی فکر می کردم که هنوز وقتش نیست. هنوز آن ساعت من نرسیده که من یکشبه به یک انسان دلخواه خودم تبدیل شوم.
این حرف هارا می زنم و خنده ام می آید. چه کودکانه اند. ولی تقریبا همین گونه است حال و هوای دلم. این روزها احساس می کنم که به همان دوران نوجوانی ام برگشته ام. دورانی که همه را باید از اول شروع می کردم. دورانی که باید یک جای خالی را پور می کردم و گوشه برای خود می ساختم.
این حس مرا به گوشه کشیده. این حس جمع و جور کردن خودم از گوشه و کنار این شهراز دست باید و شاید های روزگار. از کلاس های بیهوده و تلاش های بی آخر. تا بنشینم به گوشه خودم و بنویسم.
من زمانی زبانم لال می شد و حال حرف زدن و شوخی نداشتم، می نویشتم، شب تا روز می نویشتم. اما این روزها مثل سگ خانگی که به ناگاه در خیبان مانه باشد دنبال گوشه خود می گردم. دنبال گوشه که بوی خوش وطن آید از یاداشت های زرد و کهنه ام. بوی کودکی و نوجوانی هایم. بوی آرامش.

امیدوارم که این نوشته را تا به آخر نخوانده باشید و از سطر دوم خودرا از این وبلاگ دلگیر به یگان وبلاگ باحالی برده باشید.
اگر هم که تا آخر خوانده اید متاسیفم به نور چشمی که این جا ریختید.
هرچند روی چشم من است هر زره آن.

بعد از دو روزو دو ماه با دو شمع و یک شطرنجی از سنگ مصر

خیلی وقت است که ننوشتم و دوستان نگران حال من شده اند. من خوبم. شاید زیادی خوبم که دل ام حتا برای نوشتن تنگ نمی شود. زمانی زیاد می نویسم که دلتنگ و یا نا آرام باشم. این روزها به یک آرامشی انگار رسیده ام که حتا بی پسپورتی و دوریی سه ساله از مادر و پدر و عزیزانم هم آن قدر مرا نگران نمی کند. با ارامش شاهمات بازی می کنم و خودرا با شاهمات بازی و یابه قول دوستان ایرانی و پدرام شطرنج  سرگرم می کنم.

به هر حال. امشب مهمان داریم و صحبت خوبی. ولی یک سوال دارم. چرا دو شمع در یک فضا و زمان شبیه هم نمی سوزند؟ تمام تلاش ام را کردم که به شمعی که در سوختن تنبل تر است کمک کنم که بیشتر بسوزد و با جفت خود هم قد شود، نشد. هم چنان تنبلانه می سوزد و انگار جای برای عجله ندارد.
بله. این است داستان من دراین روزهای تنبلی که انگار با آمدن بهار تغیری نخواهم کرد

اخلاق

کاش اخلاق چون دو ابرو بود
که می شد با 10 یورو
تمیزو مرتب  کرد
و در آینه
تحولاتی دید

منظروم شما نیستید

دفعه قبل که از احساس عصیان دوستی خود گفتم، یکی از دوستان آمد و گفت: می بینم شبیه من فکر می کنی و می نویسی. دیروز که از این مزخرفات حل مسائل نوشتم، یک دوست دیگر آمد و گفت، مشکل وجود دارد، چرا می گویی وجود ندارد.
باور کنید منظروم شما و افکار نوشته های شما نیست. منظروم کنار هم گذاشتن این دو مشکل بود: گوم کردن تمام مدرک در سفر و دریافت خبر این که پدر سرطان پوست دارد.
از این جاست که می گویم همیشه چیزی هست که معیار ارزش و بزرگی و کوچکیی ماجرارا می سنجد. منظور این است که این ارزش سنج خودرا اگر بالا تر ببرید به واقعیت نزدک تر می شوید. منظروم شما نیستید. مخاطبم شما نیستید. انگار فکریست که بلند به آن اندیشیده باشم.

همیشه چیزی هست که شما نمی دانید و همیشه فکر می کنید می دانید. این از آن مشکل هایست که وجود ندارد و از این جاست که حل آن مشکل تر از هر مشکلیست.

من خیلی چیز هارا از کسان دور برم آموخت ام و می آموزم و خود بینانه دور کسانی گشتم که بتوانم چیزی از آنها یاد بگیرم. خوش بخت ام از وجود هر شخصی که توانسته به من چیزکی بیاموزد. ولی روز های آخر احساس بد تنهای دارم. به شما هم ربط ندارد. باور کنید که این یک چیز درونیست.

How to solve a problem which does not exist

دنبال مسئله ای می گردیم که نیست. وقتی مسوله واقعی پیش میاد، دست و بال می زنیم که حل کنیم، اما مشکلات دیگری را ایجاد می کنیم. مشکلات را روی هم میذاریم و احساس می کنیم که خسته ایم وتوان حل آنرا نداریم و بی خیال میشیم.
مشکلات فراموش می شوند و آهسته-آهسته درک می کنیم که مشکلی در کار نبوده. وقتی مشکل های کلان تری از راه می رسند، فکر می کنیم که دیگر هیچ وقت بخت یار مان نخواهد شد، اما مشکل کلان تری پیش میاد و می بینیم که چه قدر توانمندیم برای حل مشکلاتی که هیچ وقت وجود نداشتنند.
زمان ذهن مانرا شوسته و ما با نگاه تازه به اطراف  نگرسته یم. 
اما نمی گویم که مشکلات را به دست زمان بسپارم،  بلکه حرف ام این است که  سخت ترین و مشکل ترین مشکلات دنیا آنیست که وجود ندارد. چن راه حل این نوع مشکلات تنها زمان است. از این جاست که  اندیشه های غیر واقع بنانه همیشه باعص اقب ماندگی اند.

Back to stream

I will say this word one day
And make myself ok
About the stuff I say
I say!

آدت کرده ام که آدت نکنم

اگر کسی به من گفت که تو را خدا این قدر سیگار نکش، ده برابر بیش تر می کشم. اگر کسی گفت تو را خدا موی هایت را کوتاه نکن من به همین چهره تو آدت کرده ام، دل ام می خواهد که موی هایم را از بیخ بتراشم. چرا؟ چرا من هنوز در سی و دو ساله گی شبیه نو جوانان اسیان گر رفتار می کنم؟  چرا من  آدت کرده ام که آدت نکنم؟  
استثنا: آدت هارا با عین بخوانید
استثنا 2: اسیان را با عین و صاد بخوانید

اگر باز هم هست لطف کنید در عادت شکنیی من کمک کنید.

اعلامیه

دوستان آشنا و نا آشنا
خیلی وقت است که دنبال یک انسان هنرمندی می گردم که بتواند دستی به روخ این وبلاگ بیرنگ من بکشد 
گفتار های بعدی در مورد تراحی این صفحه بی چاره در پشت صحنه  انجام خواهد شد

چشم به راه این نفر نجات بخش
شهزاده